Stilletjes laat ik mijn stem horen,

Stilletjes laat ik mijn stem horen, Ik laat ik mezelf zien, voorzichtig en ook een beetje bang.

Ik doe wat ik wil, op mijn manier.... Maar wat is dat dan juist, mijn manier?

Het is een vraag waar ik steeds meer bij ga stilstaan, luisteren en voelen.
Klopt het nog? Voelt dit nog als iets wat bij mij past?

Een tijdje heb ik geprobeerd om sociale media toe te laten. Ik werd daar gewoon gek van.
Dus besloot ik ermee te stoppen, geen sociale media meer. De mensen die Skandira willen vinden, zullen Skandira wel vinden, dacht ik.

en toch...wil ik het nu opnieuw toelaten.

Niet omdat ik alles anders ben gaan bekijken, maar omdat ik voel dat er ook iets moois in kan zitten. Een manier om te delen, om contact te maken, om mijn stem te laten horen.

En daar zit ook mijn angst.

Ik ben bang dat ik er teveel tijd ga in steken. Dat ik eindeloos filmpjes ga kijken en mezelf hierin verlies. Maar misschien ben ik wel banger om mezelf écht te laten zien.

Want ik wil zingen Ik wil dat jullie mij horen zingen. Ik wil jullie meenemen in wat zingen voor mij betekent.

en meer nog...

Ik wil dat jullie zingen
Ik wil jullie horen zingen.

Want iedereen heeft muziek in zich, iedereen heeft een stem die gehoord mag worden.

Ga jij met mij mee?

en ja... ik ben bang, bang voor het oordeel van anderen.
Wat als jij mijn stem niet mooi vindt?
Wat als jij denkt, dit is niets voor mij?

Misschien hoort die angst er gewoon bij.

Misschien is jezelf laten zien niet hetzelfde als niet meer bang zijn.
Misschien is het juist: bang zijn en het toch doen.

Dus stilletjes laat ik mijn stem horen
Voorzichtig, op mijn manier.

En ik nodig jou uit om mee te luisteren.
En misschien...om op een dag ook jouw eigen stem te laten horen.

tot zings
Riet